23-5-2011 - 08:48 | geen reacties

Toscane
Beste lezers, alweer het lome vakantiegevoel kwijtrakend en mijn draai vindend in het nieuwe ‘competitieseizoen’, kan ik het niet laten even beschouwend terug te kijken op mijn vakantie. Zoals de titel al doet vermoeden, heeft deze vakantie plaatsgevonden in Italië. En nu wil ik mezelf niet betichten van enige mate van beroepsdeformatie, maar deze kans is te mooi om te laten liggen. Natuurlijk ben ik als vrij (van werk) man samen met mijn echtgenote onbevangen voor de eerste maal in mijn leven naar Italië geweest, ik kon het toch niet laten om bij tijd en wijle als ‘observant’ het Toscaanse dagelijkse leven te bekijken. Nu vind ik het ook gewoon leuk om mensen en hun gedrag ‘in het wild’ te bekijken en daar het mijne van te vinden dus maakt u zich geen zorgen, er is geen sprake van een overmatige onbalans in de verhouding prive-werk.

Mooi-weer-rijder
Ja, de Italianen... wat een leuk volk. Ik ben er gedurende mijn vakantie eigelijk stik jaloers op geworden. Mijn eerste verbazing over hoe de gemiddelde Italiaan (in Toscane) in het dagelijks leven staat en doet, ging al snel over in bewondering. Waar wij als nuchtere Nederlander alles maar dan ook alles plachten te rationaliseren, relativeren en te beredeneren is in totale tegenstelling tot de gemiddelde Toscaan. Ik werd me daar voor het eerst zeer bewust van, toe in ik mijn auto verzeild was geraakt in Florence. Nu weet ik niet of u als lezer enig idee heeft hoe Florence er verkeerstechnisch uitziet. Laten we het houden op een flinke mix van Parijs in de ochtendspits tijdens het hoogseizoen, gelardeerd met de beroerde wegen en dito verkeersborden uit het België van voor 1980. Vermenigvuldig dit alles met een gemiddeld kruispunt in een miljoenenstad in Azië en u hebt een beknopt beeld van waar ik als argeloze westerse mooi-weer-rijder in terecht was gekomen.
 
Niet twijfelen
Na de eerste 5 minuten, toen de verbijstering had plaatsgemaakt voor totale paniek, heb ik toch een poging gedaan om mij enigszins te conformeren aan de gebruiken van de gemiddelde weggebruiker in Florence. En ik zal u zeggen, het was een openbaring. De Italianen hebben een heel simpel principe en dat past totaal in hun cultuur. De belangrijkste regels zijn: niet twijfelen en afgaan op gevoel! Nu ben ik best van de ratio maar zo bij tijd en wijle vertrouwen op buikgevoel of intuïtie als u wil, heeft me tot nu toe geen windeieren gelegd. Kijk je dan eens verder naar bijvoorbeeld de ‘formele’ verkeersregels in zo’n stad, dan constateer je eigenlijk dat de regel is, dat er feitelijk géén regels zijn. Althans formeel natuurlijk wel maar in de praktijk gewoon niet. Politie is er natuurlijk wel maar anticipeert en acteert feitelijk gewoon op wat er ter plekke gebeurt en hoe dat dan zo veilig mogelijk gebeurt. Natuurlijk zal het enigszins genuanceerder liggen maar dat is wat ik heb waargenomen en ervaren.
 
Je zou kunnen zeggen, dat de Italianen in het verkeer heel sterk reageren op het ‘hier en nu’ en daarmee zeer veel gebruik maken van hun gevoel en intuïtie. Pas toen ik dit doorhad, kon ik me redelijk moeiteloos verplaatsen in de heksenketel van Florence. Uiteindelijk blijkt dit niet typisch alleen voor het weggebruikers te gelden. Het is gewoon de dagelijkse cultuur van de Italianen zelf. Als je dit eenmaal door hebt, dan zie je het in alles terug. Je ziet het in hun gedrag op straat, in de wijze van communiceren, manier van eten, kopen, rijden en kleden. Alles gaat op gevoel en emotie. Ieder dag lijkt voor de Italiaan de laatste te zijn, dus je kan er maar beter het beste van maken.
 
Ruimte voor gevoel
Juist die cultuur is voor ons nuchtere westerlingen jaloersmakend. Ook in bedrijven bespeur ik een grote mate van angst als het gaat om reageren op intuïtie en gevoel. Alles moet maar gestructureerd, gepland, gemeten, verantwoord en afgekaderd worden. Niks mis mee om kaders aan te geven maar we moeten ons afvragen wat het effect van dat ‘geregel’ is voor de medewerkers in de bedrijven.
 
Veel organisaties hebben in haar strategie innovatie in de prioriteiten top 3 staan. Vraag u eens af wat het met creativiteit van mensen doet, als alles eerst beredeneerd, getoetst en verantwoord moet worden? Mensen zijn in principe niet gemaakt om eerst te handelen vanuit ratio, we handelen vanuit onze oerprincipes eerder op gevoel en intuïtie. Nu snap ik ook nog wel, dat indien iedereen maar op gevoel handelt er ook een aantal zaken mislopen. Maar een zekere balans mag er toch zeker wel zijn. Met name in de ICT branche proberen we uit alle macht alles dicht te timmeren met processen, systemen en methodieken. Ruimte voor gevoel en emotie en reageren vanuit een intuïtief gevoel zijn bijna verdwenen.
 
Mijn tip zou zijn om eens wat meer met de ‘Italiaanse’ slag te handelen en wat vaker af te gaan op buikgevoel en intuïtie. Leef ieder werkdag als de laatste en reageer veel meer in het hier en nu. Wij hebben er vele trainingen voor maar een weekje Italië levert minstens net zoveel inzicht op. Ik zou zeggen, doe eens een weekje Toscane!